فيلم ده ساخته عباس كيارستمي كه بر پرده سينماهاي برخي از كشورهاي اروپائي اكران شده است با پرسوناژهاي مختلف از زنان به بيان روابط و مشكلات احساسي و اجتمائي آنان با مردان مي پردازد.  بعضي ازاين مسائل همگاني اند و برخي مختص به زنان جامعه ما . فيلم از آغاز تا پايان در يك اتومبيل ميگذرد و كارگردان با نصب دو دوربين ديجيتالي بر جلو ماشين از آغاز تا پايان فيلم را كه صرفا در يك اتو مبيل مي گذرد فيلمبرداري مي كند. اين شيوه بديع درآغاز تماشاگر را با يك پيش داوري در ذهن متبادر مي سازد كه بايد با فيلمي خسته كننده و كشدار مواجه باشد، اما با شروع فيلم در سكانس اول و آغاز گفتگو، بيننده‏‏ با ضرب آهنگ و ريتمي يكدست در ادامه اثر روبرو مي شود و جذاب بودن پرداخت موضوع او را  بدنبال خود مي كشد . فيلم مشتمل بر ده سكانس است كه بخش نخست با ورود فرزند به ماشين مادر (مانيا ) كه رانندگي آن را بعهده دارد آغاز ميشود. در ادامه، گفتگو و جر و بحثي ميان مادر و فرزند جريان ميابد، در اين ميان آنچه مورد توجه مي نمايد نحوه استدلال مادر است كه تعلقات حسي جديد خود به مردي ديگر به غير از پدر پسرش كه حالا او را اولي تر از شوهر، دوست خود مي داند، حق خود در زندگي ميشمارد و پسر كه در دوره اي از زندگي قرار ندارد تا منطق را بر احساس خود مسلط كند، در تقابل كج مداري مي كند. دراين ميان هر يك از طرفين حق خود را مطالبه ميكند،  در پاسخ به پسر مبني بر صادق نبودن، مادر مي ميگويد كه  براي به دست آوردن حق ناديده گرفتهاش توسط قانون و فرهنگ مردسالار ناچار است بعضي اوقات همچون هنگام طلاق از شوهر سابقش در دادگاه دروغ بگويد