|
حامد کرزای رئیس جمهور دولت موقت
افغانستان در ملاقات 27 فوریه خود
در واشنگتن با بوش، از وی خواست
تا به تلاش های امریکا در
تعهداتش نسبت به بازسازی
افغانستان شتاب بیشتری ببخشد.
به دلیل توجه دولت بوش به مسئله
عراق، افغانستان از این نگران
است که مسئله ثبات در کابل به
فراموشی سپرده شود.
کرزای در طول ملاقاتش با جورج بوش در کاخ
سفید از کمک های امریکا
تشکر کرد، اما در عین حال
تاکید کرد که تلاش های مربوط
به بازسازی افغانستان تا
تکمیل شدن هنوز فاصله
زیادی دارد. کرزای پیش
از ملاقات با بوش گفته بود که خلع
سلاح افراد مسلح در افغانستان که
هنوز قدرت زیادی دارند،
اولویت نخست در سیاست های
دولت موقت بشمار می رود. بوش
قویا دولت افغانستان را مورد
حمایت قرار داد، اما در مورد
افزایش کمک به این کشور هیچ
تضمینی نداد.
سفر کرزای به ایالات متحده زمانی
صورت گرفت که شرایط امنیتی
در افغانستان بشدت شکننده به نظر
می آید. براساس طرح مربوط به
تثبیت اوضاع در افغانستان، قرار
است در سال 2004 در
این کشور انتخابات
برگزار شود. اما امکان برگزاری
انتخابات به منظور تداوم صلح و
آرامش در این کشور بخاطر عدم
توانائی دولت موقت در خلع سلاح
افراد مسلح مورد تهدید واقع شده
است.
در حقیقت بسیاری از فرماندهان و
افراد مسلحی که به نیروهای
خارجی به سرکردگی امریکا
کمک کردند تا طالبان را سرنگون کند،
حالا خود به تهدیدی برای
تلاش های دولت کرزای در
برقراری صلح تبدیل شده اند.
رشید محمدی، دیپلمات افغانی
مامور در ابوظبی در یک مصاحبه
تلفنی گفت: " در حال حاضر ما
باید بیشتر به مسائل
امنیتی فکر کنیم تا دیگر
مسائل. خلع سلاح افراد مسلح برای
ما جنبه حیاتی دارد، زیرا
تنش های داخلی جلوی
بازسازی را می گیرد."
ناظران سیاسی در کابل معتقدند که دولت
موقت کرزای نفوذ اندکی در
ایالات افغانستان دارد و ابزار
کافی برای مجبور کردن افراد
مسلح به وفاداری به دولت را در
اختیار ندارد. یک کارشناس
مسائل سیاسی افغانستان که
نخواست نامش فاش شود گفت: "
متاسفانه کرزای قدرت زیادی
در خارج از کابل ندارد و بعضی از
افراد مسلح او را شهردار
کابل می نامند."
یکی از ستون های طرح امریکا
برای تثبیت اوضاع در
افغانستان، تشکیل ارتش ملی
افغانستان است. به عقیده برخی
از ناظران، تشکیل نیروهای
مسلح امری است تردید آمیز.
تاکنون تنها سه هزار سرباز آموزش
دیده اند و بخاطر فقدان منابع
کافی، دولت توانائی
بکارگیری آنان را پس از طی
این دوره ندارد. در نتیجه
بسیاری از آنها به شغل های
قبلی شان بازگشته اند.
در ماه های اخیر، ایالات متحده
بیش از پیش به طرح های
مربوط به بازسازی کشور پرداخته
است، زیرا تشخیص داده است که
استراتژی اش در مورد تثبیت
اوضاع در افغانستان غیر واقع
بینانه بوده است.
اخیرا واشنگتن 60 میلیون دلار جهت
نوسازی امکانات پلیس ملی
افغانستان و بهبود قابلیت های
سیستم قضائی این کشور
اختصاص داده است. این کمک
همچنین برنامه های مبارزه با
قاچاق مواد مخدر را در بر می
گیرد.
تولید تریاک در افغانستان در
سالهای اخیر« پس از آنکه
طالبان در سال 2001 کاشت و برداشت
خشخاش را در افغانستان ممنوع اعلام
کرد، بار دیگر و این بار بشدت
در حال گسترش بوده است. افغانستان
در سال 2002 مجددا به عنوان
مهمترین منبع تولید تریاک
در جهان مطرح گردید و این
علیرغم تلاش های کرزای به
منظور تحریم تولید این
ماده توسط وی بوده است.
تحلیل گران افغانی معتقدند، هر روز که
می گذرد خلع سلاح گروه های
میلیشیا و حل مسائل دیگر
برای کرزای دشوارتر می شود.
گروههای مسلح با درآمدی که از
فروش مواد مخدر بدست می آورند،
در تسلیح وتشکیل
نیروهای مسلح خود توان
بیشتری می یابند.
یک روزنامه نگار افغانی گفت:" گروه
های مسلح به اندازه کافی
پول در اختیار دارند تا با
پرداخت آن حمایت مردم را به خود
جلب کنند. حالا کار به جائی
رسیده است که آنها حرفه
خود را توسعه داده و تهدید
تازه ای برای کرزای شده اند.
این واقعیت که اقلیت
تاجیک مهمترین نهادهای
کشور، از جمله وزارت امور خارجه و
دفاع را دراختیار دارند، تلاش
های دولت موقت برای
احیای یک هویت ملی را
با مانع روبرو می سازند. محمد
فهیم وزیر دفاع افغانستان، در
اواسط ماه فوریه از تشکیل
ارتش صحبت به میان آورد که از
لحاظ ترکیب، تعدد قومی را در
نظر داشته باشد. وی به روزنامه
نگاران گفت:" من در صدد ایجاد
تعادل بیشتر هستیم. ما نیاز
به اعتماد بیشتری از سوی
مردم در وزارت دفاع داریم."
علیرغم تلاش های دولت، نیروهای
مسلح، به حاکمیت کابل بر کشور
وقعی نمی گذارند. در حقیقت
خشونت و برخورد در استان های
افغانستان همچنان ادامه دارد. به
عنوان مثال در روزهای اخیر،
نیروهای وفادار به
عبدالرشید دوستم تاجیک، در
استان فاریاب با گروه های
مسلح جماعت اسلامی به
فرماندهی استاد عطا محمد وارد
نبرد شدند.
بسیاری از مردم افغانستان به بهبود
شرایط امنیت در آینده
نزدیک امیدی ندارند.
عبدالله مجددی یک بازرگان
افغان می گوید:" گروه های
مسلح علاقه ای ندارند سلاح خود
را بر زمین بگذارند و خلع سلاح
شوند. آنها با پول و قدرت سالهاست
زندگی می کنند و نمی شود به
آنان گفت که از کمک تان متشکریم،
لطفا سلاح تان را تحویل داده و به
خانه هایتان باز گردید."
شرایط به صورتی در آمده است که به
برخی از زنان کابل گفته شده است
تا بار دیگر در ملاء عام چادر سر
کنند تا از دست مزاحمت های خشک
اندیشان اسلامی در امان
بمانند. یک روزنامه نگار زن
افغانی که در یک آژانس خبری
غربی در کابل کار می کند می
گوید که وقتی به اداره می
رود و یا در راه اداره به خانه
است چادر و برقه به سر می کند و
وقتی به خانه می رسد آن را از
سر بر می دارد.
وی اضافه می کند:" اگر آنها چهره ما
را بدون پوشش مشاهده کنند، ما را
تعقیب خواهند کرد و خدا می
داند چه اتفاقی خواهد افتاد.
آنها شبانه و بطور مسلح برای
مجازات دختران و در بعضی مواقع،
حتی اعضای خانواده آنان می
آیند."
ترجمه پیک نت- مجله "ویلج
ویس" امریکا( عنوان از
پیک است)
2003-27- 3
|
