حل دمكراتيك مسئله ملی در ايران آرمان ديرينه و تاريخی مردم ايران است. ايران يك كشور كثيرالملل است، در اين سرزمين واحد مليت های گوناگون نظير تركمن ها،آذری ها، كردها، بلوچ ها، اعراب و فارسها و ... ساير اقليتهای ملی و مذهبی وجود دارد، كه هر كدام در راستای تاريخ و فرهنگ مشتركمان، از خود تاريخ ، فرهنگهای متنوع، سنن، ادبيات و خصوصيات ملی را دارند.                

اين مليت ها در طول هزاران سال  زندگی مشترك داشته و بر غنای فرهنگ، مدنيت بيشتری افزوده اند. مردم اين سرزمين در صف واحد در كنار هم برای دفاع از مقدسات و نواميس خود پا فشرده اند  و از آزادی و استقلال كشور در برابر اشغالگران و نفوذ بيگانه قهرمانانه دفاع نموده اند . شخصيت های ملی، فرهنگی و سياسی با قهرمانان تاريخی ما مربوط به كليه مردم و ملل مشتركمان است.                                                                                                ايران خانه مشترك همة ايرانيان است. صرفنظر از اينكه به كدام مليت و مذهب و اقليت مربوطند. متأسفانه  در طول تاريخ عملكرد رژيمهای استبدادی ، ديكتاتوری و اجزاء رژيم ولايت فقيه كه بين مردم و ملتها بذر نفاق و خصومت ملی را پاشيده اند و با پيشبرد سياستهای ضد ملی و ضد دموكراتيك خواسته بر حق و عادلانه ملتهای گوناگون ايران را به خاك و خون كشيده اند ، تا مرز جنگها و زد و خوردهای ملی رسانيده اند.                                                          توده هاي

زحمتكش ايران در مسير تاريخ چند هزار ساله خود ، متحمل انواع گوناگون ظلمها و شكنجه ها، تاراج و بدبختيهای فراوان بوده است. رژيمهای سلطنتی ، متجاوزين بيگانه ، استعمار و امپرياليزم  سرزمين ما را به عرصه تاخت و تاز ، غارت و استعماربيرحمانه مبدل نموده بودند. خواست

مبارزات سياسی مردم ،  اقوام و آزاديخواهان  ددمنشانه سركوب می گرديد. در جمهوری اسلامی نيز، عليرغم خواست انقلابی كه در سال 57 منجر به سرنگونی نظام سلطنتی شد، اين سلسله خشونت، وحشت و جنايت ادامه يافت و ادامه نيز دارد و خواسته های ملی ، فرهنگی ، سياسی مليت های ايران با خشونت سركوب می شود.

اين درحالی است كه حل دموكراتيك مسئله ملی ، تامين آزادی و برابری همة ملل، اقوام، زنان، مردان و جوانان ميهن ما، همچنان در دستور هر جنبش و تحولی در ايران است. تحولی كه حقوق و آزادی های كليه مليتهای ايران را تضمين و تأمين كند.

همگام با مبارزات توده های وسيع مردم در عرصه های گوناگون سياسی ، اقتصادی و اجتماعی و تغيير بنيادی وضع موجود ايجاب ميكند تا برخورد به مسائل ملی مورد توجه جدی ميهن پرستان قرار گيرد.                                        

ميبايست حقوق حقه تمام ملت ايران را به رسميت شناخته و احترام گذاشت. بايد زمينه خود مختاری ملی ، ايجاد شوراها و ارگانهای مردمی را در قانون اساسی كشور تسجيل و عملی نمود و زمينه های لازم و شايسته رشد زبان، فرهنگ، تعليم و تربيت، سنن پسنديده مردم ايران را، از هر قوم و مليتی مساعد ساخت.                                                   

هر تحولی در ايران آينده بايد به انحصارگرائی و تبعيض در تمام سطوح، از بالا تا پائين خاتم ببخشد و رشد همه جانبه اقتصادی و اجتماعی را در سطح مساوی و متناسب بين همه مليتها و اقوام تأمين كند.

بطور كلی بايد تمامی شهروندان ايران صرفنظر از تعلقات مليتی ، مذهبی ، جنسی در برابر قانون و امكانات رشد آينده مساوی بوده و مثابه شهروندان متساوی الحقوق و آزاد كشور فعالانه در سرنوشت سياسی و اقتصادی و تمامی شئون كشور سهم بگيرند و عمل كنند. آنگاه است كه می توان از وحدت و يكپارچگی يك وطن آزاد و پر افتخار يعنی ايران عزيز صحبت كرد . بايد بر كليه اختلافات موجود در جنبش آزادی خواهانه و مترقی كنونی مردم ايران غلبه كرد؛ و از خود خلاقيت و انعطاف لازم را نشان داد و بر وجوه مشترك و پيوندهای بزرگ سياسی و فكری اتكاء نمود و جنبش آزادی بخش ايران را به پيروزی رساند .