دكتر قطب‌الدين صادقی ـ نويسنده و كارگردان تئاتر ـ در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجويان گفت: اگر تئاتر در ايران خصوصی شود، به يك هنر صد در صد گيشه‌ای تبديل می‌شود. مشكل ما اين است كه نه دولت و نه مردم، به تنهايی نمی‌توانند زندگی هنرمند را تامين كنند. يعنی مردم حاميان فرهنگ نيستند؛ به اين صورت كه به عنوان مثال: كتاب يك نويسنده تنها 3000 نسخه تيراژ دارد. با فروش سه هزار نسخه آيا می‌توان زندگی كرد؟
وی افزود: اگر سوبسيد يا كمك‌های دولتی نباشد، هنرمندان تئاتر نمی‌توانند روی پای خود بايستند. در نتيجه ما نيازهای تئاتری‌مان را از طريق كمك‌های دولت بايد مرتفع كنيم. اگر يك نهاد خصوصی بخواهد تئاتر را حمايت كند، قصد آن سودجويی است و فقط تئاتر مبتنی بر گيشه را اشاعه می‌دهد.
صادقی تصريح كرد: هر كسی به طرف تئاتر بيايد، برای پر كردن جيب خودش است؛ يعنی كسی به خاطر نيازهای فرهنگی به سمت تئاتر نمی‌آيد و آن چه ما را دچار مشكل كرده، نبود درك ضرورت‌های فرهنگی است. مگر اين كه فردی پولدار و اهل هنر باشد و بتواند سرمايه گذاری كند، كه اين هم به ندرت پيش می‌آيد.
وی خاطرنشان كرد: چه كسی حاضر است 300 ميليون پول خود را برای يك سالن تئاتر راكد بگذارد؛ تنها به اين خاطر كه شبی 20 هزار تومان درآمد داشته باشد؟ به همين دليل است كه ما همچنان مجبوريم از بيت‌المال و كمك‌های دولت استفاده كنيم.
صادقی بيان كرد: البته دولت هم توقعات خاص خود را دارد و به دنبال سهم خود است؛ ولی حداقل می‌دانيم كه دولت فقط به گيشه فكر نمی‌كند. همين الان هم مجتمع‌های فرهنگی مثل شهيد چمران و قصر يخ هستند كه خصوصی‌اند و بعضا از تئاترهای سبك پولساز حمايت می‌كنند. مطمئن باشيد كه اگر تئاتر خصوصی شود، به آن سمت می‌رود. ما فقط بايد به سمت حمايت از فرهنگ و هنر جدی برويم. اين مهمترين وظيفه‌ی ماست. بايد در جهت اشاعه‌ فرهنگ و تفكر گام برداريم، نه در جهت فروش بيشتر.