|
محسن
آرمين نايب
رئيس كميسيون امنيت ملی مجلس در
گفتگو با خبرگزاری ايرنا
پيرامون نامه مهندس سحابی و
تجديد حيات شبكه قتل های زنجيره
ايت گفت:
"اصلاح
طلبان حق دارند بر اساس تجربه
تلخ قتلهای زنجيرهای،
نسبت به نامه مهندس عزتالله
سحابی حساس باشند. مسؤولان
كشور نيز نبايد اين حساسيت را
منفی تعبير كنند. جريان خودسری كه بعد از سالها
فعاليت در بدنه دستگاههای
امنيتی و اطلاعاتی كشور،
نهايتاً آن فاجعه را به بار
آورد، دقيقاً بر اساس تفكری
شكل گرفته بود كه معتقد بود
مخالف، حق حيات ندارد. من
معتقدم كه اصلاً مسأله،
صهيونيسم و آمريكا و انگليس
نبود. اصل مسأله، يك تفكر
انحرافی بود كه چنين
اعتقاداتی داشت.
سعيد امامی هم
از قتل شروع نكرد. او از ابتدا با
همين ايجاد تضييقات و محدوديتها
و بگير و ببندها و تحت فشار گذاشتن
مخالفان و كسانی كه تصور ميكرد
مخالف هستند، كار خود را شروع
كرد. سعيد
امامی معتقد بود كه مخالف در
نظام جمهوری اسلامی، فاقد
هر گونه حق و حقوق و آزادی
شهروندی است و نهايتاً ادامه
آن تفكر، در عمل به آن فاجعه
منجر شد. اين
"تجربهای بزرگی برای جامعه ايران
بود و اكنون هر گونه بيتفاوتی
و بياعتنايی نسبت به تضييع
حقوق دگرانديشان، مخالفان
سياسی يا فكری و منتقدان، ميتواند
ما را به "تكرار يك تجربه
تلخ" برساند. در
چنين شرايطی وقتی از
بزرگواری سئوال می شود كه نظرتان نسبت
به وضعيت دو نويسنده كه مجلس
خواهان رسيدگی به وضعيتشان
شده چيست، پاسخ ميدهد: "مگر
من بيكارم كه دنبال اين حرفها
باشم،
دقيقاً همفكران
ايشان ده سال پيش همين گونه
برخورد كردند. وقتی اولين قتلها،
دستگيريهاو برخوردهای
قانونی صورت گرفت، همفكران
ايشان آن موقع ميگفتند مگر
ما بيكاريم كه دنبال اين حرفها
باشيم. من وقتی
از طريق اينترنت، نامه
آقای سحابی را خواندم، ياد
مطلبی افتادم كه يكی از
دوستانم سالها پيش، هنگامی
كه از سفر الجزاير بازگشته بود،
برايم تعريف كرد. آن دوست ميگفت كه دولت
الجزاير باشگاهی را برای
انقلابيون و پيشكسوتان مبارزات
ملی الجزاير ساخته كه پاتوق
اين انقلابيون پير است. آنان
از ماركسيست گرفته تا اسلام
گرايان، همگی در اين محل
گرد هم ميآيند و با يكديگر بحث
و گفت و گو ميكنند." خيلی
بايد تأسف خورد، كسانی كه با
هر ديدگاه و تفكری سالهای
عمر خود را به مبارزه با رژيم
شاه گذراندند، ساليان سال
زندان رفتند و حالا در سنی
هستند كه بايد با آرامش و طيب
خاطر، نتايج آن مبارزات را
ببينند و احساس رضايت كنند، با
اين گونه بيمهری و تحقير
مواجه شوند و به شيوههای
غيرانسانی با آنان برخورد شود. به
هر حال اگر ما مقايسه كنيم،
اين يك طنز بزرگ خواهد شد. نبايد
به نام نظام جمهوری
اسلامی نوشته شود كه الجزاير
برای مبارزانش چنان باشگاه
و محيط امنی فراهم كرده و ما
برای پيشكسوتان مبارزه خود،
چنين باشگاهی را در زندانها
تأسيس كردهايم"
( در
تكميل اين اظهار نظر، سخنرانی
عسگراولادی در مدرسه فيضيه قم را
بخوانيد)
|
