اين اطلاعات از زابل دراختيار ما قرار گرفته:
حمله افراد مسلح
به مدرسه علوم دينی اهل سنت زابل

شنبه شب (ساعت 12) افراد مسلح به مدرسه علوم دينی اسلام آباد زابل حمله کرده و استادان و طلاب اين مدرسه را زندانی کردند. آنان همچنين به سوی يکی ار طلاب تير اندازی کردند که البته آسيبی به وی نرسيد. صبح امروز(يکشنبه) نيروی انتظامی در محل حاضر شد، اما هيچ اقدامی برای برخورد با افراد مسلح نکرد. تا کنون عليرقم حضور علما و طوايف در محل حادثه، اين مدرسه همچنين در محاصره افراد مسلح است . حمله کنندگان به سرکردگی فردی بنام مولوی عبدالله حسن زهی يکی از روحانيون وابسته به دفتر رهبری هستند و اسلحه های آنان متعلق به سپاه می باشد.

آنها كه به هر قيمتی حاكميت يگانه غير دموكراتيك را بر كشور تحميل می‌كنند و آنها كه به بهانه‌های مختلف خانه‌نشينی و انزاوا را به اميد تحول، پس از ناكامی بزرگ و خيزش‌های اجتماعی اختيار می‌كنند، گامی در جهت منافع و مصالح ملی بر نمی‌دارند. حاصل اين دو شيوه عقب‌گرد كشور در همه عرصه‌ها خواهد بود، عقب گردی كه جبران آن به آسانی و از عهده هيچ نيروی ديگر بر نخواهد آمد. عليرغم شعارها و وعده های فراوان و برخورداری دولت نهم از امكان همسويی رسانه ملی و انبوه رسانه‌های همراه ديگر و متهم کردن دولت های گذشته، امروز جامعه ما با بحران‌های فرهنگی و اجتماعی فراوان رو بروست و سير روزافزون اعتياد، قتل و جنايت، فحشا و فساد و حتی فسادهای اداری و دولتی و سوء استفاده‌های اقتصادی و مالی با شدت ادامه دارد. حتی اقدامات كور تروريستی پس از سال‌های طولانی توقف مجدداً امكان ظهور و بروز يافته‌اند.

 در سه سال گذشته بيشترين شعارهای سياسی تشنج‌زا را در عرصه داخلی و خارجی سر داده شد و بيشترين فعاليت‌ دولت معطوف به كنترل و محدود كردن فعالين سياسی داخلی و سانسور گسترده و همه جانبه‌ای اطلاع‌رسانی، مطبوعات، كتاب، فيلم و موسيقی شد. بسته شدن دروازه‌های كشور به روی دانش و فن‌آوری، سرمايه، تجربه و مديريت و از همه مهمتر تنظيم روابط خارجی كشور بر اساس تقابل و رو در رويی به جای تعامل و گفتگوی سازنده، اين دغدغه را در دل همه دوستداران ايران ايجاد كرده است كه در دنيای كمبود فرصت‌ها آيا مجالی برای جبران اين همه ضرر و زيان فراهم خواهد شد؟ آيا ما مجاز هستيم منافع ملی كشور را با بهانه‌های مختلف قربانی اموری كنيم كه در اولويت سياست خارجی ما نبوده و نيستند؟ ترديدی در غاصب بودن، متجاوز بودن و غير مشروع بودن رژيم صهيونيستی نيست، اما برای ما ترديدی هم نيست كه حفظ منافع ملت ايران بر هر اقدام ديگری ارجح است. ما مجاز نيستيم به خاطر آرمان‌های سياسی خود به كاری دست بزنيم كه حال و آينده ملت ايران را به تاريكی سوق دهد. از ماجراجويی و قهرمان بازی دست بردارند و به واقع خدمتگزار مردم باشند و قبل از اينكه به فكر توصيه و ارائه رهنمود به ساير ملت‌ها و رهبران جهان‌ باشند در سياست‌های نادرست در قبال مردم كشور خود تجديد نظر كنند. از همه كسانی كه ايران برای آن‌ها در درجه اول اهميت قرار دارد درخواست می‌كنيم با درك شرايط تاريخی و حساس كشور، تمام تلاش خود را برای وحدت ملی، رفع تهديدات داخلی و خارجی و نجات كشور از بحران‌های پيش‌رو به كار گيرند.

در يک پرونده سازی امنيتی- قضائی، نشريه "شما" ارگان جمعيت تازه حزب شده موتلفه اسلامی مقاله ای عليه مصطفی تاج زاده منتشر کرده است. تاج زاده پاسخی به اين مقاله نوشته و خواهان انتشار آن در همان نشريه شده که مطابق معمول موتلفه اسلامی از انتشار پاسخ تاج زاده طفره رفته است. متن پاسخ تاج زاده روز گذشته روی اينترنت قرار گرفت. آنچه دراين پاسخ طرح شده، نه پاسخی به موتلفه اسلامی، که ادعانامه ايست، به حق، فراتر از موتلفه اسلامی. اين پاسخ ادعانامه ايست عليه احمد جنتی، دولت ماجرا جوی احمدی نژاد و صد البته رهبر جمهوری اسلامی که آنچه درجمهوری اسلامی می گذرد در "يد" اوست. يکسال پس از سرنگونی رژيم شاه، بسياری از طرفداران و کاربدستان آن رژيم و منتقدان شاه که پس از انقلاب سکان رهبری جمهوری اسلامی را بدست گرفتند، بالاتفاق معتقد بودند، شاه پس از کودتای 28 مرداد دو باره برای نجات تاج و تخت خود تاخير کرد و بار سوم ديگر فرصتی برای جبران اين تاخير ها نداشت. يکبار در آغاز دهه 1340 و درجريان مقابله با علی امينی و اصلاحاتی که او شروع کرده بود، بار ديگر پس از انتشار اولين نامه علی اصغر حاج سيدجوادی به هويدا و سپس رئيس دفتر شاه، که اگر خودباوری و به صف شدن ژنرال های ارتش در برابر شاه نبود، بايد همان موقع و سريع دست به تغييرات می زد و امثال سيد جوادی و بازرگان و ديگران را به ميدان حکومت آورده و دست و پای اعضای دربار را جمع می کرد. بار سوم که ديگر فرصتی نبود، سال انقلاب 57 است. سالی که حتی به علی امينی التماس می کرد چاره ای بيانديشد و به ميدان بيايد و او سياس تر از آن بود که نداند کار از کار گذشته است.

پاسخ تاج زاده به موتلفه اسلامی به نامه ابتدای سال 1356 سيد جوادی به هويدا می ماند. سيدجوادی به هويدا نوشت تا شاه بخواند و بنظر ما تاج زاده نيز به موتلفه نوشته که رهبر بخواند و بيانديشد. خودخواهی و توهم قدرت و ذوق موشکی و اتمی به او اين فرصت را خواهد داد؟ آينده نشان ميدهد.

نامه تاج زاده را، فارغ از مقدمه و موخره اش بخوانيد: