شورای فعالان ملی مذهبی ايران که مهندس عزت الله سحابی رئيس و سخنگوی آنست و مشهورترين و پرسابقه ترين مليون مذهبی ايران در آن قرار دارند، با صدور بيانيه مشروح (24 صفحه ای) مجموعه شرايط سياسی- اقتصادی کشور و خطری که سياست جنگی حاکم برای موجوديت ايران در پی دارد را بررسی و منتشر کرده است. با توجه به دشوار مطالعه چنين بيانيه ای، با چنين حجمی بر روی اينترنت، ما کوشيده ايم رئوس مهم ترين بخش های اين بيانيه را استخراج کرده و منتشر کنيم. علاقمندان به متن کامل اين بيانيه ميتوانند آن را در سايت های خبری نزديک به طيف ملی مذهبی های ايران مانند "ميزان و..." مطالعه کنند.

در اين بيانيه، از جمله می خوانيد:

جريان راست منازعه‌جوی ايران مسئله‌ جنگ و عواقب ويران‌كننده و فلاكت‌بار آن را ساده فرض كرده است؛ زندگی مرفه و فارغ‌البال كسانی كه از غم بيكاری، فقر، اجاره‌نشينی، خرج روزانه نان و گوشت و... رنج نمی‌برند و نيز در صورت حملات هوايی و نظامی در اعماق پناهگاه‌های زيرزمينی چند لايه، دغدغه‌ی آسيب و مرگ ندارند، از درك يك شهروند ساده اين مرز و بوم که از جنگ و عواقب ويرانگر و وحشتناك آن بر زندگی روزمره‌اش و خطری كه حيات ساده‌ی روزانه‌ی او و خانواده و خويشاوندانش را تهديد می‌كند، عاجر است. يك طيف از اين جناح نيز حداقل در ظاهر، اما به شدت چنين تبليغ می‌كند كه آمريكا امكان و توان جنگ با ايران را ندارد و تنها به «جنگ روانی" دست زده است. اين طيف به‌طور پيوسته، و با پخش اخبار يك‌طرفه، اختلاف‌های داخلی در آمريكا، اختلاف آمريكا و متحدانش و يا شكست‌های پياپی آمريكا و همگامانش و... را تبليغ و بزرگ‌نمايی می‌كند. تا آنجا كه بارها از احتضار و سرنگونی قريب‌الوقوع آمريكا سخن گفته می‌شود. در اين رويكرد تحليلی و تبليغاتی، اجماع جهانی شکل گرفته عليه دولت ايران _توسط آمريكا و به كمك سخنان و مواضع و عملكرد احمدی‌نژاد_ ، و ارسال پرونده‌ی انرژی هسته‌ای ايران به شورای امنيت و تصويب قطع‌نامه‌های پياپی عليه تهران، در حاشيه قرار می‌گيرد. در همين فضاست كه در مواضع رسمی، قطعنامه‌های سازمان ملل از سوی احمدی‌نژاد، به «ورق‌پاره» تعبير می‌شود. پيامد اين رويكرد و چشم‌انداز احتمالی، ايجاد فضای بحرانی و ناامنی داخلی و فشار اوليه برای خارج كردن سپرده‌های (كم يا زياد) مردم از بانك‌ها و ملتهب شدن فضای مالی كشور و احيانا" شورش‌های پراكنده در اين مورد و نيز شورش مردم گرسنه و تحت فشار قرار گرفته و حملات احتمالی برای غارت فروشگاه‌ها و... و حوادثی از اين دست است. شايد واشنگتن تصور می‌كند اين بحران به شورش و انقلاب سراسری و تغيير حكومت در ايران منجر می‌شود و هدف‌گذاری «تعيين‌تكليف نهايی" با دولت ايران محقق می‌گردد؛ اما قابل پيش‌بينی است كه واقعيت امر می‌تواند به گونه‌ای ديگر اتفاق افتد؛ بدين ترتيب كه دولت ايران كه در شرايط بحران و آشوب نمی‌تواند شاهد ناامنی باشد و احتمال گسترش اين شورش‌ها و تبديل آن به بحران سياسی را می‌دهد، بالطبع به سركوب و كنترل آن می‌پردازد. مقدمه‌ی اين سركوب نيز برخورد با افراد و اقشاری است كه به زعم آنها می‌توانند شورش‌های اجتماعی را به سرعت گسترش دهند و به‌ آن شكل ناامنی، غارت، هرج و مرج و ... ببخشند (يعنی لمپن‌ها و...)؛ اتفاقی كه از هم اينك آغاز شده است. كسانی هم كه می‌توانند به اين بحران و شورش‌های احتمالی عمق سياسی بدهند (يعنی فعالان سياسی و روشنفكران و دانشجويان و...) بازداشت و سرکوب می‌شوند. اما هم نخبگان و روشنفكران ملی و هم همه شهروندانی كه زيست ساده‌ای در اين سرزمين دارند می‌دانند _و بايد به طور ريزتر و دقيق‌تر آگاه‌تر و روشن‌تر شوند_ كه جنگ چه عواقب نكبت‌باری برای همگان دارد. افكار عمومی جهانی واز جمله ايرانيان خارج از كشور، هر چند خود به طور مستقيم تحت اين شرايط نيستند اما دل در گرو وطن دارند نيز بايد نسبت به اين عواقب حساس شود و آنها چه ايرانيان و چه ديگران را در اين باره حساس نمايند؛ نمونه‌ی افغانستان و عراق در پيش روی ماست.