پنج شنبه شب هنگامی که از خيابان ايران زمين واقع در شهرک غرب عبور می کردم شاهد حادثه، يا بهتر بگويم فاجعه ای بودم که دردآور بود. از بالا به پايين که می آمدم تا بروم بدنبال خواهرم در پاساژ ايران زمين ديدم در آن سمت بلوار عده ای جمع شده اند. تصميم گرفتم بروم و ببينم چه اتفاقی افتاده است، ولی برای دور زدن بايد تا اواسط خيابان می رفتم و جايی که بلوار قطع شده بود دور می زدم. همينطور که رفتم و به محل دور برگردان رسيدم ديدم بساط بی سيم بدستان و لات و لوت های بسيج پهن است و يک تابلو ايست بازرسی هم گذاشته بودند و جالب اينکه جديدا هم ياد گرفته اند، همانند مردم عادی صورت را سه تيغه می کنند و کت و شلوارهای شيکی هم می پوشند ولی تسبيح و ادبيات مورد استفاده شان هنوز تابلو است.
خلاصه نگذاشتند که دور بزنم. به هر ترتيب بود به محل حادثه رفتم. ديدم يک ماشين رفته روی جدول و يک جوانی هم بيرون ماشين کنار جدول افتاده و انگار که جان داده است . از کسانی که آنجا بودند و حادثه را ديده بودند پرس و جو کردم تا بدانم چه بلايی بر سر اين جوان آمده است .گفتند راننده جوان به ايست بازرسی توجه نکرده و از ترس شلاق و بازداشتگاه و دادگاه و کتک و تحقير فرار را بر ايستادن ترجيح داده و بعد هم تصادف. کنار دستی راننده از ماشين پرت شده و سرش با جدول برخورد کرده و نقش زمين بود. می گفتند حالش خيلی بد است و عده ای هم می گفتند مرده است.
هدف بسيج از اين ايست ها چيست؟ اين ادعاهای دوران انقلاب و جنگ با عراق، با چه هدفی ترتيب داده شده است.

چه کسی، سرانجام دهان خواهد گشود و خواهد گفت بر سر دکتر زهرا بنی يعقوب در بازداشتگاه پايگاه بسيج همدان چه آوردند؟ مجلس کنونی مهر سکوت بر لب زده و رئيس آن از اتم پائين تر نمی گويد و بقيه هم ماست در دهان دارند! نمايندگان ادوار مجلس که جمعيتی است متشکل از نمايندگان دوره های گذشته مجلس نامه نوشته و از قوه قضائيه خواهان پاسخ شده اند. اما پاسخ سکوت است! خانم عبادی وکالت خانواده را برعهده گرفته است و مستند به گزارش پزشکی قانونی که دو نقطه کبودی را در کشاله ران و ساق پای دکتر زهرا بنی يعقوب تائيد کرده، خواهان رسيدگی به حوادثی شده که در ساعات کوتاه بازداشت بنی يعقوب بر سر او آورده اند. هيچکس پاسخگو نيست. فعلا شرايط جنگی و اتمی است. قبلا هم که جنگی و اتمی نبود، خطر اصلاحات بود، قبل از آن هم که چند هزار زندانی سياسی را اعدام کردند خطر روی دست ماندن اين زندانی ها پس از درگذشته قريب الوقوع آيت الله خمينی بود. در فاصله 1367 تا 1376 هم که انتخابات دوم خرداد پيش آمد، سالهای سازندگی و سکوت بود. هنوز در جمهوری اسلامی زمان بازگوئی جنايات و بازگشائی پرونده جنايات نرسيده است. نه آنگونه که در افشاگری ها گفته و بازگشوده شده، بلکه بازگوئی و بازگشائی رسمی و دادگاهی. يعنی روز برقرار قانون و عدالت. دو مقوله ای که بی ظهور امام زمان هم اتفاق می افتد. چنان که در گذشته ها اتفاق افتاد!